هدف از ارزیابی و اهمیت این مطالعه، به روند فعلی جایگزینی پلیمرهای مبتنی بر نفت در بسته‌بندی مواد غذایی با جایگزین‌های مبتنی بر پلیمرهای زیستی، به‌ویژه پودر گندم می‌پردازد. کاهش منابع طبیعی، قیمت بالای نفت و نگرانی‌های جدی زیست‌ محیطی به دلیل استفاده از پلاستیک‌های غیر زیست تخریب‌پذیر مبتنی بر نفت منجر به توسعه منابع جدید برای مواد بسته‌بندی شده است. به دلیل زیست تخریب‌پذیری و فراوانی، منابع کشاورزی جایگزین‌های امیدوارکننده‌ای برای این منظور در نظر گرفته می‌شوند. پودر گندم به دلیل قیمت پایین، تجزیه‌پذیری زیستی، خواص خوب تشکیل فیلم و خواص محافظتی در شرایط خشک، یک منبع تجدیدپذیر مناسب برای تولید مواد زیستی محسوب می‌شود. چالش اصلی استفاده از بیوپلیمرها ضعف خواص ضد رطوبتی به دلیل ماهیت آبدوست آن‌ها است. با این وجود، پیشنهاد شده است که کاستی‌های مواد بسته‌بندی مبتنی بر پلیمرهای زیستی ممکن است با فناوری نانوکامپوزیت برطرف گردد. توسعه نانوکامپوزیت‌ها برای بهبود خواص مکانیکی، حرارتی و بازدارنده پلیمرها به عنوان یک گزینه اطمینان ‌بخش ثابت شده است و این مطالعه امکان استفاده از اجزای گیاه گندم مانند سبوس گندم، گلوتن و فیبر را در صنعت مواد بیونانوکامپوزیت را مورد بررسی و اهمیت قرار داده است.