استخراج لیگنین از زیست‌توده لیگنوسلولزی به عنوان یک منبع تجدیدپذیر و ارزشمند، توجه زیادی را در سال‌های اخیر به خود جلب کرده است. روش‌های سنتی استخراج لیگنین، مانند فرآیند کرافت و سولفیت، اغلب با مشکلاتی مانند مصرف انرژی بالا، استفاده از مواد شیمیایی سمی و تولید ضایعات مضر همراه هستند. به همین دلیل، توسعه روش‌های کارآمد و سازگار با محیط زیست برای استخراج لیگنین از اهمیت بالایی برخوردار است. در این مقاله مروری، روش‌های نوین و سبز استخراج لیگنین، از جمله استفاده از حلال‌های ارگانو سولو (Organosolv) ، سیال فوق بحرانی (SCF) ، پلاسمای سرد (NTP) ، حلال های یوتکتیک عمیق (DES)، مایعات یونی (ILs)، فرآیندهای الکتروشیمیایی و روش‌های مبتنی بر مایکروویو (MAE) مورد بررسی قرار می‌گیرند. این روش‌ها به دلیل بازدهی بالا، مصرف انرژی کمتر و تولید ضایعات کم‌خطر، گزینه‌های مناسبی برای جایگزینی روش‌های سنتی هستند. همچنین، این روش‌ها امکان بازیابی و استفاده مجدد از حلال‌ها و مواد شیمیایی را فراهم می‌کنند، که به کاهش هزینه‌ها و تأثیرات زیست محیطی کمک می‌کند. در این مقاله، مزایا و محدودیت های هر کدام از فرایندهای استخراج با تمرکز بر توانایی آنها در استخراج لیگنین در مقیاس وسیع مورد بحث قرار می گیرد.